Dr. Edward Bach

Edward Bach, (1886-1936) was onder meer arts en homeopaat, die zijn methode en remedies ontdekte en vond tussen 1928 en 1936. Hij geloofde dat ziekte veroorzaakt werd door emotionele, spirituele of mentale disbalans en zocht naar een nieuwe, eenvoudige en natuurlijke manier van genezen die voor iedereen toegankelijk zou zijn.

Edward Bach werd op 24 september 1886 onder het dierenriemteken Weegschaal geboren. Een teken dat inderdaad staat voor balans en harmonie, iets waar de latere dokter Bach zich zijn hele leven voor zou inzetten. Baby Edward was de oudste van het gezin Bach maar was geen sterk kind. Zijn ouders waren erg voorzichtig met hun toen al gevoelige jongen die heel serieus was en op jonge leeftijd al wist dat hij genezer zou worden. In zijn dromen voorzag hij als kind dat hij het lijden van mensen zou gaan verlichten maar dan op een andere manier. Hij wist dat de reguliere medische behandelingen in de meeste gevallen alleen onderdrukten en niet genazen. Bach zou een eenvoudige natuurlijke geneeswijze ontdekken die het allemaal anders zou maken...

Na zijn schooltijd werkte hij korte tijd in de kopergieterij van zijn vader, maar het zware werk in de fabriek maakte hem steeds zwakker. Edward besloot op zijn 19e jaar om arts te worden. Hij legde zijn voornemen aan zijn vader voor, die hem begreep, hem steunde, en tevens de financiële middelen bood om zijn studie te kunnen verwezenlijken.

In 1912 studeerde Bach af en ontving zijn artsendiploma. Van 1912-1914 haalde hij verscheidene aanvullende diploma's waaronder een bekwaamheid op het gebied van Volksgezondheid. Zijn artsenloopbaan in Londen verliep voorspoedig maar hij miste de natuur van Wales en vooral de stilte.

Bacterioloog

Rond 1915 kreeg dr. Bach de kans om als assistent bacterioloog te gaan werken in het Londens Academisch Ziekenhuis. Hier ontdekte hij soorten darmbacteriën, die tot nog toe als ongevaarlijk werden gezien, maar die nauw betrokken bleken bij het ontstaan van een aantal serieuze ziekten. Hij ontwikkelde een injectievloeistof, gemaakt van darmbacteriën, waarmee hij patiënten behandelde. Dit vaccin behaalde geweldige resultaten, alleen het injecteren stond hem nog tegen en waren er nogal wat bijwerkingen.

Ziek

In 1917 werd dr. Bach geveld door een kankergezwel in zijn buik. Het gezwel sprong en de bloeding die daarop volgde maakte dat hij niet bij bewustzijn kwam. Doktoren waren er niet zeker van dat hij hierna nog zou herstellen en gaven hem nog drie maanden te leven, omdat ze verwachtten dat zijn ziekte zich wel snel zou uitzaaien. Dr. Bach kwam wèl weer bij bewustzijn en werkte nadien harder dan ooit omdat hij zijn levenswerk in het laboratorium perse voor zijn snel naderende dood wilde afmaken. In plaats van zieker werd hij alleen maar sterker. Dit sterkte zijn mening dat je jezelf kunt genezen als je dat wilt, en voor hem was zijn bijna obsessieve werkwijze in het laboratorium, nadat hij uit het ziekenhuis ontslagen was, een heuse levenselixer geweest. Hij had geen tijd gehad om stil te staan bij zijn ziekte, had als het ware de ziekte uit zijn geest verbannen en hierdoor was het voor hem mogelijk om geheel te herstellen van een ziekte waarvan de medici dachten dat die hem zijn leven zou kosten.

In 1918 begon dr. Bach zijn eigen laboratorium met daarnaast een eigen praktijk. Tevens werkte hij van 1918 tot 1921 als bacterioloog en patholoog in het Homeopathic Hospital in Londen.

Samuel Hahnemann en de homeopathie

Tijdens zijn leven en werken in het Homeopathic Hospital in Londen raakte hij bekend met het werk van de grondlegger van de homeopathie dr. Samuel Hahnemann, die zijn 'Organon der Heilkunst' in 1810 na een jarenlange beproeving met het testen van planten, kruiden en nosodes op zichzelf, familieleden en vrienden schreef en uitbracht, en waarmee hij in de wereld van homeopathie veel erkenning en bewondering oogstte. Edward Bach was in ieder geval erg onder de indruk geraakt van de bevindingen van deze -voor hem nieuwe- en bovenal natuurlijke geneeswijze. Hahnemann vond net als Bach dat de mens behandeld diende te worden, niet de aandoening of de lichamelijke symptomen.

Ondertussen werkte Bach door aan zijn darmnosodes die hij niet meer bij zijn patiënten injecteerde maar oraal toediende, hetgeen een groot succes was. Hij ontdekte dat er zeven bacteriegroepen te onderscheiden waren die elk correspondeerden met een gemoedsgesteldheid. Deze zeven groepen bestaan nu nog en staan bekend als 'de zeven Bach nosoden', die in de homeopathie regelmatig ingezet worden. In 1916 schreef hij samen met collega Wheeler een medisch boek over deze chronische ziekten.

In 1928 kwam voor Bach zo'n beetje de ommekeer in zijn werk. Tijdens een dineetje, waarop hij was uitgenodigd en waar hij met wat tegenzin was heengegaan, zat hij om de tijd te doden de gasten van het gezelschap aan tafel te observeren. Hij zag dat deze mensen allen een andere uiting gaven aan hun stemming van dat moment. Hiermee ging hij vervolgens aan de slag en werkte karakter- en gemoedsgroepen uit die hij vergeleek met de zeven darmgroepen die hij eerder ontdekt had. Later leerde hij dat deze mensen dan wel aan verschillende ziekten konden lijden, maar dat ze waarschijnlijk emotioneel hetzelfde, dus op hun eigen karakteristieke manier zouden reageren op welke ziekte dan ook. Bach vond in dit zelfde jaar drie planten die later tot de 38 remedies zouden gaan horen, namelijk Impatiens, Mimulus en Clematis. Hij paste deze remedies toe bij patiënten die hij intuïtief bij deze bloesems vond horen en boekte zijn eerste resultaten. Deze eerste resultaten maakten hem er zeker van op het goede pad te zijn, en gaf vervolgens zijn zeer goedlopende praktijk aan Harley Street in Londen op, om op 43jarige leeftijd voorgoed naar Wales te vertrekken en daar gehoor te geven aan zijn innerlijke roeping.

Wales

In Wales zocht dr. Bach tijdens zijn urenlange meditatieve wandelingen naar specifieke planten die de balans tussen lichaam en geest zouden kunnen gaan herstellen. De dauw die hij 's morgens vroeg op de planten zag bracht hem op het idee dat deze dauwdruppels wel veel overgebrachte eigenschappen van de plant in zich moesten hebben. De inwerking van de zon zou deze eigenschappen als het ware geïmpregneerd hebben van de plant in de ochtenddauw. Bach volgde zijn grote voorbeeld Hahnemann, en testte net als hij de gevolgen van het proeven en inwerken van een plant zelf uit. Hij proefde niet alleen, maar bemerkte dat hij de energieën, de vibraties die planten, bomen en mensen uitzenden intuïtief kon opvangen. Deze gevoelige kant werd met de jaren sterker en hij voelde de effecten ervan letterlijk aan. Hij werd er echter vaak ook lichamelijk ziek van, kreeg koorts of pijn, of last van jeuk of eczeem. Zijn ontdekking omtrent de dauwdruppels leverde een nieuwe bereidingsmethode op; de bloesems werden door Bach voorzichtig op het hoogtepunt van hun bloei op een zonovergoten dag, liefst zonder hen met de handen aan te raken (met twee takjes) geplukt en vervolgens in een glazen schaal met daarin zuiver bronwater gelegd gedurende vier uren. Op deze manier ging het bereiden van de tinctuur natuurlijk sneller dan via dauwdruppels. Niet alle remedies konden op deze wijze bereid worden, en naast deze 'zonnemethode' ontstond de 'kookmethode', hierbij worden twijgen, takjes en bloesems in kokend bronwater afgetrokken.  Deze methode ontstond toen Bach in het voorjaar van 1935 zelf een soort van voorhoofdsholteontsteking had. De pijn maakte hem bijna gek toen hij de cherry plum, de kerspruim vond, die in volle bloei stond. Omdat het pas voorjaar was en de zon nog niet fel of lang scheen besloot hij de takjes samen met de bloesems te koken om zo de geneeskrachtige eigenschappen te op het water over te brengen.

Dr. Bach die een natuurmens boven alles was, gebruikte hiervoor eenvoudig genoeg ‘slechts’ de vier elementen aarde, water, vuur en lucht, krachten van de natuur, want, zo vond hij, ‘de kracht van het middel ligt in de eenvoud ervan’. De volgende stap is het conserveren van de moedertinctuur. Hij vulde de halfvolle flessen met deze oertinctuur af met brandy.  Bach experimenteerde met honderden bloemen, bomen, struiken en bronnen voordat hij uiteindelijk 38 essences ontdekte, waarmee hij negatieve gemoedstoestanden zoals angst-, schuld- en haatgevoelens zou gaan behandelen.

Na het geven van ontelbare lezingen en cursussen, mensen kwamen van over de hele wereld om door hem te worden onderwezen en opgeleid, en na het schrijven van manuscripten, en boeken (zie 'boekenplank') namen de krachten van dr. Bach sterk af. Zijn medewerkers Nora Weeks en Victor Bullen moesten het werk grotendeels van hem overnemen. Hij probeerde zoveel mogelijk nog zelf te doen maar het was alsof hij aanvoelde dat zijn werk hier op aarde voltooid was. Edward Bach stierf op 50 jarige leeftijd op 27 november 1936 in zijn slaap.

De 38 remedies worden tegenwoordig over de hele wereld verkocht. Er bestaan ondertussen naast de complete set van 38 remedies van dr. Bach en de Rescue Remedy, (met daarin Clematis, Rock Rose, Impatiens, Cherry Plum en Star of Bethlehem) verschillende andere bloesemsets zoals de California Remedies, de Australian Bush Remedies, Alaskan Remedies en de Desert Remedies. (zie ook andere remedies)